اون کسی که واسم پیام گذاشته بهتره بدونه که من لیاقتشو ندارم اما دوسش دارم
+ نوشته شده توسط شیوا جهانگیری در 89/09/29 و ساعت
13:1 |
| تبليغات | X |
|
اون کسی که واسم پیام گذاشته بهتره بدونه که من لیاقتشو ندارم اما دوسش دارم
+ نوشته شده توسط شیوا جهانگیری در 89/09/29 و ساعت
13:1 |
چرا هیچکس نظر نمیده.....؟؟؟؟؟؟
+ نوشته شده توسط شیوا جهانگیری در 89/05/25 و ساعت
11:56 |
کار های بزرگ از زمان هراسی ندارند . ادامه مطلب + نوشته شده توسط شیوا جهانگیری در 89/05/19 و ساعت
12:47 |
+ نوشته شده توسط شیوا جهانگیری در 89/05/17 و ساعت
17:37 |
زمزمه ها
عمریست به این زمانه عادت کردم در قصه به کنج خانه عادت کرئم دیریست به لحظه های تکراری شب با زور و به هر بهانه عادت کردم ... من از نفس سکوت بیزارم هرچند به لب سکوت میکارم بعد تو دلم عجیب ویران شد عمریست که من به زیر آوارم ... آسمان این جا مثال آهن است لحظه ها هم پر ز مرگ سوسن است بوی خون دارد هوای شهر ما بی گمان امسال سال مردن است ... ای تو که گفته ای هم سایه ی منی از عشق پس چرا حرفی نمی زنی ای تو که هر نفس ماه شبم شدی حالا غریبه ای هم پیکر خودی ... نگاهم را به تومانی نمی خرید عشق من را به آسانی نمی خرید ناز دلش را به ارزانی نمی فروخت ناز دلم را به گرانی نمی خرید ... کمک کن تا برایت یار باشم تو دل باشی و من دلدار باشم به پای گریه ات غمخوار گردم برای خنده ات تکرار باشم ... مثال خوشه گندم قشنگی دل من شیشه تو از جنس سنگی من درمانده هستم اهل سازش ولی تو تا همیشه مرد جنگی ... تنش بوی گل ناهید میداد نگاهش بر دلم امید میداد میان برف و بوران زمانه نشانی از دل خورشید میداد
اخطار...! کپی کردن از اشعار یا هرگونه سو استفاده از آنها ممنوع است و پیگرد قانونی دارد + نوشته شده توسط شیوا جهانگیری در 89/05/16 و ساعت
14:36 |
سلام دوستای عزیز و خوبم من شیوا هستم میخوام یه سری شعر واستون بزارم که دوست دارم بعد از خوندنش نظراتونو حتما بدید مر سی...
برو برو از پیش من اینبار همین است حرف پایانی پس از تو گریه میبارد از این چشمم به آسانی برو تا این من خسته بمانم هم نفس با غم بمیرم با تب شبنم بسوزم بی هوا کم کم برو تا جام می نوشم شوم مست غم دوری بنالم در شب تاریک از این طوفان بی نوری برو هرگز ز قلب من نه یادی کن نه نامی بر نگو با کس مرا دیدی نگو این قصه را از سر .... عشق کال پر شده دنیای ما از عشق کال عشق بی سوز و گداز و گنگ و لال هرکس این جا بر رخش بسته نقاب میش های رام در جلد شغال در میان این جهان من مانده ام با غم ایام بس شوریده حال جسم دنیا بی هدف سر میخورد سوی دریایی ز پستی و زوال از دل غم دیده ام چیزی مپرس بغض من نقشین شده در چشم فال نای پروازی نمانده در برم تیر عشقی کال من دارم به بال ... قصه ی عشق من وتو قصه ی عشق من وتو قصه ی سنگ و شیشه قصه ی یه خار زخمی رو تن قشنگ بیشه
قصه ی عشق من وتو قصه ی آینه و آبه بخت ما تو شهر قصه انگاری یه عمره خوابه
قصه ی عشق من وتو قصه ی ماهی و دریا قصه ی غریب امروز توی اظطراب فردا
قصه ی عشق من وتو قصه ی ماهه و مهتاب ظلمت و تاریکی شب توی لحظه های آفتاب
قصه ی عشق من وتو قصه ی سوسن و سنبل زیر ساقه ی شکوفه رقص پرپر شدن گل
قصه ی عشق من وتو قصه ی برف و بنفشه قصه ی باغ بهاری که خزونه توش همیشه
قصه ی عشق من وتو قصه ی ساده ی عاشق مردن لیلی و مجنون وسط بغض دقایق ...
گریه میکنم دوباره شب به یاد تو به خواب کوچ می کنم برای بازی زمان دو دست پوچ می کنم دوباره از صدای تو به ساز تکیه می کنم تو نیستی کنار من غریب گریه می کنم دوباره باد خاطرت مرا به اشک می برد ببین که قلب خسته ام چگونه غصه می خورد دوباره سایه ی تنت به روی در نشسته است سرابی و دلم دگر از این سراب خسته است ... به سوی عشق می دوم از عشق دور میشوی برای من که روشنم چرا تو کور می شوی کنار جاده ی دلت غریب کلبه می زنم چرا تویی که ساکنی مرد عبور می شوی من از غروب خسته ام همیشه رنگ غصه است ولی تو می روی و با غروب جور می شوی من از گذشته های خود عجیب رنج می برم تو بر گذشته های من چرا مرور می شوی با این صدای غمزده گویم به تو که عاشقم تو با شنیدن همین چه پر غرور می شوی
دوستای خوب من نظر یادتون نره . دوستون دارم
+ نوشته شده توسط شیوا جهانگیری در 89/05/16 و ساعت
12:36 |
|
درباره وبلاگ
blogfacustomhtml
itemtitle
|
